blog

Jeroen Frerichs: De maaltijd als herinnering

Eten & Drinken

Bijna 85 jaar is ze en afgelopen zomer verhuisd. Zes jaar na het overlijden van mijn vader werd het leven alleen in dat huis haar te veel. De dagen leeg en toenemende verwarring maakten dat ze niet meer voor zichzelf kon zorgen en dat noodzaakte haar tot de grote overstap.

Jeroen Frerichs: De maaltijd als herinnering

Na 25 jaar keerde ze terug naar de stad waar ze het grootste deel van haar leven gewoond had; naar de grond waar ze geboren is, opgroeide en haar man leerde kennen. Ze trouwde en bracht vijf zonen groot. Maar nu ze terug zou kunnen kijken op haar verleden raakt ze soms de dingen kwijt in haar hoofd. Vroeger…

Ze herinnerde activiteiten aan de hand van de maaltijd

Vroeger wist ze alles. Ze schreef dagboeken vol met herinneringen aan alle dagen van haar leven. Soms liep ze weken achter met schrijven, maar een foto of een gesprek met een van haar kinderen was voldoende om de herinnering weer op te halen en op papier te vereeuwigen. Vaak wist ze zich ook de dagen en activiteiten te herinneren door ze in haar hoofd te koppelen aan wat ze die dag gegeten had.

Eten betekende veel voor haar. Als haar jongens het huis verlieten om naar school te gaan speelde de vraag al door haar hoofd: wat zullen we vandaag eens eten. Ze was een vrouw van de jaren ‘70 en leerde in haar keuken de aardappelschotels af te wisselen met Italiaanse spaghetti, Chinese bami of een pittige chilischotel. Maar haar absolute specialiteit was een Indische rijsttafel. Twee volle dagen stond ze in de keuken nadat ze de halve stad door was gefietst om in dat ene tokootje die specifieke kruiden te halen. En waar haar chili of spaghetti een Nederlandse smaak had meekregen, deed ze bij de rijsttafel geen enkele concessie.
Eten maken was haar daad van liefde. Zo wisten vrienden en familieleden dat ze pas echt tot de intimi van het gezin behoorden als mijn moeder een rijsttafel voor ze maakte.

Wij merkten de achteruitgang aan haar eetgedrag

Een paar jaar na de dood van mijn vader ging ze langzaam achteruit. De dagen werden stiller en de leegte begon haar bestaan te vullen. Wij merkten het aan haar eetgedrag. Vaak sloeg ze maaltijden over omdat ze geen zin had om te koken. Haar chilischotels verloren hun smaak of brandden aan. En toen we voor haar een maaltijd-aan-huisservice regelden werd ze heel selectief. Ze at alleen nog de toetjes waar ze zin in had.

Nu er voor haar gezorgd wordt, eet ze weer goed en ze geniet ervan. En als ik haar bel weet ze vaak niet te vertellen wat ze die dag gedaan heeft, maar wel wat ze heeft gegeten: “Hutspot was het gisteren… en lekker joh!”

Jeroen Frerichs is hospitality consultant Hotel Management School in Maastricht

> Lees ook Hans Everse: Hoe eten we vandaag?

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels