nieuws

Nationaal Congres Gastvrijheidszorg: gedicht van Dominique Engers

zorg met sterren

Een hoogtepunt tijdens het congres over gastvrijheid,
was het gedicht van Dominique Engers in een enorme snelheid.
We hebben de tekst van haar gekregen, die willen we graag met u delen.
Die polka-gitaar moet u maar in uw hoofd mee laten spelen.

Nationaal Congres Gastvrijheidszorg: gedicht van Dominique Engers

 

Een schitterende dag, wij streken opgewekt hier neer
Gastvrijheidszorg met sterren, en al voor de tiende keer.
Een informatiemarkt waar je een kijkje kon gaan nemen
Ik trof er gratis yoghurt aan en grote geursystemen.

De band in het decor van ‘moeder, ik wil bij de revue’
Speelde in blauw licht ontspannen inlooptunes voor u.
En die jurk van Jacobine had een paar centen gekost
Of had ze die hierachter uit een rek kostuums gerost?

Met spandoeken en groene sjaaltjes was men hier gekomen
En één mevrouw had zelfs een schattig hondje meegenomen.
Hartelijke welkomstwoorden voor ons allemaal
Elfhonderd mensen en twee hondjes in de zaal.

Een applausje voor de sponsors en we gingen voor de RAI
Toen het woord aan Pieter Vos, zijn pak een beetje saai.
Vergeleken bij Jacobine was dat natuurlijk altijd prijs
Maar Vos verscheen van top tot teen in vijftig tinten grijs.

Yvonne, overleden, werd hier warm gememoreerd
En gastvrijheid was een houding, werd door Vos daarna beweerd.
En LOC pleitte voor zeggenschap over je eigen leven
Dit congres als start voor nieuwe dingen, meldde Vos tot slot gedreven.

Een grand départ naar goede zorg, speciaal voor Lee een lied
Be Our Guest, van Disney, maar onze Lee herkende ’t niet.
Hij droeg een yinyang Mickey Mouse, abstract met grote oren
En zijn vrouw, Aura, was verpleegster, kregen wij van hem te horen.

Hij was nog niet ondertiteld, maar vertelde eigenlijk dat
Zijn vrouw ‘m zijn halve boek min of meer ingefluisterd had.
Over klanttevredenheid begon Lee toen te praten
In sommige ziekenhuizen zou je je hond nog niet achterlaten.

Nederland deed het in de ranking helemaal niet slecht
Over de United States kon dat hier niet worden gezegd.
Power tot the patient, daarvoor pleitte Lee hier toen
En als Disney de baas was in uw ziekenhuis, wat zou u anders doen?

Zijn persoonlijk reis, daarover kregen wij te horen
Het bleek dat Lee zijn eerste vrouw op jonge leeftijd had verloren
Een tragedie in zijn leven en de impact was niet mis
En ook Lee’s zoon, zo bleek, had een ziekenhuisgeschiedenis.

Disney’s prioriteiten, ‘t waren er vier op een rij
En efficiency en financieel gewin, die stonden er niet bij.
Lee kende dan niet alle liedjes, maar de band begreep het best
Want de sleutelzin bij Disney, vertelde Lee, was: Be Our Guest!

“We need kindness”, meldde Lee, over experience en service werd gepraat
En zie je werk alsof je op een podium in een mooie voorstelling staat.
Het ging om de emotie en wie had Toy Story gezien?
In deze zaal waren dat er denk ik maar een stuk of tien.

U was ook niet de doelgroep voor zo’n tekenfilmverhaal
Want de film Philadelphia, kende de halve zaal.
In de filosofie van Disney gaat het om plezier voor ‘t hele gezin
Het boek van Pine and Gilmore, daar ging Lee dieper op in.

Wat brengt u van “good naar great”, hoe kon u dat bereiken?
Ik zag de halve zaal inmiddels toch wat glazig kijken.
Kind, caring and compassionate, moesten we zijn, wou Lee nog kwijt
Hij keek alweer op zijn horloge, maar het was nog steeds geen tijd.

Het hartverscheurende verhaal van Judy, we hadden brokken in de kelen:
Een patiënt slaapt beter als het de zuster echt kan schelen.
Lee kon het niet bewijzen, maar zo’n zuster aan je bed
Het kon heel goed dat daarmee de genezing werd ingezet.

Toen wat vragen voor Lee en de nerveuze GGZ-mevrouw,
Was ontzettend blij dat Jacobine vertalen wou.
Ben wou weleens weten of Lee ook op Youtube was?
En Joke ging het boek kopen, vertelde zij de klas.

Fred Lee, die kreeg geen bloemen, alle vragenstellers wel
Ralf Grevelink verscheen, dus zij vertrokken alle vier snel.
Joke koerste op de trap af, het cellofaan van haar bloemen kraakte
En miste toen een treetje, waarop zij haast een doodsmak maakte.

Op rij negentien de winnaars van de laatste jaren
Ze liepen op, terwijl de muzikanten aan ‘t spelen waren.
Wat waren het er véél, de route raakte haast gestremd
En wat hadden Ralf en Jacobine hun kostuum goed afgestemd!

Niet alle bordjes klopten, maar de winnaars waren blij
Ze stonden er bescheiden bij in fraaie feestkledij.
En verlieten toen de vloer weer, op de klank van Bas en drum
En dat liep goed, niemand viel op z’n neus op ’t podium.

Toen een wat hoekig intermezzo: een vrouw, twee mannen en een hond
En Jacobine, die ineens niet langer op het podium stond.
Ze hadden hostesses, bossen bloemen en nu een bos voor elke man
Want geen bloemen voor Fred Lee? Pijlsnel leerden wij hier daarvan.

Het hondje was heel lief, viel niemand lastig met geblaf
Maar durfde om half twaalf, helaas het podium niet meer af.
“Mijn zuster heeft twee honden”, meldde Jacobine luid
“Nou, als die met de lift moet, trekt ze daar een dag voor uit.”

Toen tijd voor entertainment en daar was ik hard aan toe
Theo was zelf ook bejaard, maar deed het nog, en hoe!
De voorste rijen leeg, want Theo spuugde graag, zei hij
En Willy Alfredo haalde hij er ook nog even bij.

Geen bloemen voor Theo, waarna de lunch een aanvang nam
Voor elk wat wils, met soep en sap, of een lekkere boterham.
Twee mensen zag ik, appel in de hand, het pand verlaten
Maar die kwamen ook weer terug, die gingen slechts de hond uitlaten.

Naast mij staat trouwens Eelco, hij is een Disneyfan pur sang
Toy Story heeft ie dertig keer gezien al, ben ik bang.
Van good naar great, hij doet z’n best, maar lukken doet dat niet
Want waar ik ook met hem kom, hij speelt altijd ditzelfde lied.

De meesten zag ik het er toch wel uitgebreid van nemen
Voor mij bleef toch de grote vraag: werken die geursystemen?
Ik rook soep en koffie, broodjes kaas, die rook ik ook
Maar was het dat systeem of ‘t echte eten dat ik rook?

Na de lunch was toch de halve zaal wat on the roll
Zat er in de sapjes of de soep soms alcohol?
Ik zag paarse paraplu’s en links voorin, daar, op die plek
Mensen met glitterhoedjes en kerstboomlampjes om hun nek.

Jacobine begon, ik hoorde menig tamboerijn
En nog best veel mensen bleken voor het eerst te zijn.
Aad Koster kwam hier vaker, minstens al een keer of drie
Hij prees de organisatoren en de positieve energie.

Over staatssecretaris Van Rijn begon Aad zijn verhaal
Het ging om de cliënt en waar was vandaag het NOS-journaal?
Foto’s van kekke bejaarden, nog bedrijvig en full swing
Waarna Aad vertelde dat het om welbevinden ging.

Maar er waren ook bejaarden, zei Aad even later
Die konden om allerlei redenen niet meer zelf naar het theater
Soms was iemand alleenstaand, voetballen en lezen lukte nie
En wie had hier weleens gehoord van het woord zwementie?

Het verhaal van de klokkenmaker, die kon z’n eieren weer kwijt
En hield op die manier zichzelf en anderen bij de tijd.
Het verhaal van een postbode, die liever niet werd opgesloten
Maar door wie nog elke dag fietsend van z’n ouwe ronde werd genoten.

Je eigen voordeur mee? Dat idee kon de hele zaal bekoren
Want een zucht ging door de zaal, van links naar rechts te horen.
Geen hogere wiskunde, maar liefde, meldde Aad ons nog maar even
En er zaten rafelranden aan het einde van een leven.

Ook tranen mochten stromen, hoorden wij van Jacobine
En opnieuw een vrolijk viertal viel op ‘t podium te zien.
Een mevrouw met groene sjaal wist iedereen te verbazen
Met een verhaal over in de zandbak lekker bellen blazen.

Bertus, vrijwilliger pur sang, zeer gewaardeerd in Hoogeveen
Ze ruilden onderling, want Bertus deed het niet alleen.
Een terminale dame kon haar dochter nog in ‘t huwelijk zien treden
De horeca regelde zelfs een bruidegom, deelde Jacobine droogjes mede.

We schakelden naadloos heen en weer tussen inhoud, lachen, grienen
En luisterden daartoe een kwartier naar de piepjonge Maartje en Kine.
We leerden eerst een wijze les over het Noorse bier
Je moest er met iemand voor naar bed en ‘t was vier keer zo duur als hier!

Een lange lijst van voetballers werd opgesomd, toen liep er
Een bescheiden man naar voren en zijn naam was:Theo Pieper.
We wilden eten op de kaart zetten, liet Theo Pieper weten
Dat kon ik mij voorstellen van iemand die Pieper heette.

Toen Ron Blaauw, in Hoorn geboren, niet van plan er dood te gaan
En gekleed alsof ie net nog in de keuken had gestaan.
“Volg je hart”, zei Ron, “een mens moet blijven durven dromen.”
Sinds zijn eerste huzarensalade was ie ver gekomen.

Ron meldde en passant dat Braakhekke niet koken kon
Maar het was wel de kersentuin waar ie met trots begon.
Chef op z’n 23-ste, zo maakte hij bekend
En in 1999 kocht ie z’n eerste tent.

Ron droomde van sterren, maar tot zijn woede en verdriet
Wat ie ook probeerde, sterren? Die kreeg ie maar niet.
Van zijn eigen verhaal raakte Ron nog steeds emotioneel
En ook de zaal, empathisch, deed zijn geschiedenis heel veel.

Tijd was essentieel, zei Ron, Jacobine beaamde dat
Zij sloop naar voren en riep dat Ron nog vijf minuten had.
Ron toonde ons zijn bloemkool met gehaktbal, en wou kwijt:
Hij was trots op z’n spareribs, die waren zijn specialiteit.

Het sprookje van Hans Sibbel, over het niet bestaande terras
En Jacobine zei dat de weg naar de ster een hobbelige was.
En toen was daar de jury, winnaars uit voorbije jaren
En Jenneke, de voorzitster, die véél had te verklaren.

Allereerst dat we moesten wachten en daarna gaf Jenneke aan
Dat de genomineerden allemaal even moesten staan.
Gelukkig gingen ze direct weer zitten allemaal
Want als ze waren blijven staan, stond nu de hele zaal.

Tot zover was dit onderdeel toch redelijk gelukt
Alleen had Jenneke tot haar verbijstering niet gedrukt!
Maar dat maakte zij ruimschoots goed met grafieken en tabellen
Jenneke bleef maar drukken, ‘t aantal sheets haast niet te tellen.

De jury stond daar maar, intussen aan haar lot overgelaten
Als een voetbalmuurtje, terwijl Jenneke maar praatte.
Een kritische noot over eten en drinken wou Jenneke hier kraken
En ze wou voor volgend jaar met u een afspraak maken.

Over het deurmatgebed maakte Jenneke wat bekend
Ik dacht, dit wordt ook een gebed, maar eentje zonder end.
Jenneke bleef maar drukken, geduld vroeg zij een tweede keer
De genomineerden en de hondjes hielden het bijna niet meer.

De eerste gids voor Jenneke, de auditeurs geprezen
Hij was nieuw en hij rook nieuw, toen kwam Ralf naar voren racen.
Hij oefende met de zaal vooraf ‘t speciale winnaarsrefrein
Daarna ontrolde zich de ceremonie eigenlijk als een trein.

De eerste blije winnaar was de club van Akkerman
Trots en blozend op de foto, wat genoten zij ervan.
Ook bij ‘t Westfriesgasthuis viel daarna gejuich te horen
Met een enorme delegatie kwam het hele stel naar voren.

Slechts één bosje bloemen, maar dat was alleen omdat
Men op zo’n grote delegatie werkelijk niet gerekend had.
Park Boswijk won als derde en ook hen deed het heel veel
Veel paarse paraplu’s, maar slechts twee man op het toneel.

De kerstboom van Park Boswijk en een man die stond te zwijgen
Zouden zij nu allebei een bosje bloemen krijgen?
Die hond uit kamer zeven hadden ze lekker thuisgelaten
En ze zouden het gaan vieren, hadden wij wel in de gaten.

Ik ga er haast mee stoppen, want het bier is koud gezet
U krijgt zoveel u wilt en hoeft met niemand eerst naar bed.
Ik feliciteer de winnaars en de verliezers hier, houd moed!
Hou Ron Blauw voor ogen: het komt allemaal ooit goed.

Het Westfriesgasthuis en Park Boswijk en tenslotte Akkerman
Drie gelukkige winnaars, maar overal komt een einde an
Ik had ook overigens met veel plezier in ‘t engels willen dichten
Maar dat lukte niet met de ondertitels, moet ik u berichten.

Ik doe nog vier coupletten, dan is dit vers achter de rug
En dan hangt Jacobine snel dat jurkje in het rek terug.
Dan gaan we naar de borrel, hij borrelt helaas niet mee
Want hij heeft namelijk vrijkaarten voor Toy Story twee.

Van good naar great, het lukte mij ook denk ik deze keer
Want ik doe deze klus voor ‘t vijfde jaar, men vraagt mij telkens weer.
Ik miste nooit een rijmwoord, al die jaren ging het goed
Gelukkig maar, want anders word ik volgend jaar niet meer teruggevraagd.

Voor ‘t geval een hondje zich niet meer bedwingen mocht:
Ik heb op de informatiemarkt zo’n geursysteem gekocht.
Ik zou het liefst nog uren doorgaan, maar draag mij dat niet na
Ik zie mijn werk altijd alsof ik op een podium sta.

Tijd voor mijn Grand départ, het was weer mooi en het was fijn
En wederom een groot genoegen om uw huisdichter te zijn.
Of ik een bosje bloemen krijg, ik heb echt geen idee
En we zaten hier gezellig en we zaten hier oké!

Dominique Engers, Utrecht, 11 juni 2015
www.desneldichteres.nl

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels