nieuws

Column: Tante Marie

Mens & Gedrag

“Hallo, hallo, kan iemand mij helpen?” hoor ik roepen als ik over de gang loop van een afdeling in een bekend Nederlands ziekenhuis. Het ziekenhuis is bekend omdat de koninklijke familie zich hier laat bijstaan als het nodig is. Een goed ziekenhuis dus, zou je denken.

Column: Tante Marie

Ik ben op zoek naar kamer 156, waar een oude vriendin van mijn moeder ligt, tante Marie. Het geluid komt steeds dichterbij. Het zal toch niet waar zijn, denk ik. Maar helaas, het is wel degelijk waar. Tante Marie hangt scheef in bed en roept luidkeels om hulp. Zij is heel oud, stokdoof en stekeblind. Moeilijk communiceren dus.

Met mijn verpleegkundige achtergrond bespeur ik onmiddellijk een katheterzak die aan het bed bungelt met heel donker getinte urine erin. Uitgedroogd, constateer ik. Op het nachtkastje staan welgeteld drie volle glazen. Eén met sap, één met water en één met vla.

Oud en afgedaan

Ik ga op zoek naar de verpleging. Die zitten over te dragen in het kantoortje. “We komen er zo aan.” Na een kwartier zijn ze er nog niet. Dus bel ik wanhopig de dochter van tante Marie, die ver weg woont en niet in staat is iedere dag te komen. De dochter belt heel boos naar de verpleging. Dat helpt. Ik doe mijn verhaal en vraag waarom de urine zo donker is en er drie onaangebroken glazen op het kastje staan, terwijl men toch zou moeten weten dat mevrouw niet zelfstandig kan drinken en eten. Het is erg druk, mevrouw, is het antwoord. Waarom heeft de dokter dan het infuus verwijderd? Ja, mevrouw moet zelf weer leren drinken…

Op mijn aandringen wordt tante Marie omhoog gehesen in de kussens en kan ik haar helpen met drinken. Tante Marie blijft kermen en boos roepen. Terecht, denk ik zo, want ze voelt zich oud en afgedaan. Het is niet de eerste keer dat ik zoiets mee maak. Gebrek aan tijd, desinteresse, discriminatie tegen ouderen of een beetje van alles?

IJstijd

Wij, beschaafde Nederlanders, winden ons over allerlei zaken op. We willen de Olympische Winterspelen in Rusland boycotten vanwege de homohaat en we maken ons druk over het racisme in de Verenigde Staten, want een blanke man kan ongestraft een zwarte jongen doodschieten. Ondertussen ligt tante Marie te verkommeren in een chic ziekenhuis, gewoon in eigen land, waar niemand tijd voor haar wil maken omdat ze oud en afgedaan is.

De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) vaart er wel bij. We weten zo langzamerhand wel dat het einde lang niet altijd leuk wordt, dus nemen we het heft maar in eigen handen. Jammer dat we niet meer in de ijstijd leven. Dan zou mevrouw Schippers een wetsvoorstel kunnen indienen om iedereen boven de 85 jaar op een ijsschots te plaatsen en met een zetje in de rug naar de eeuwige jachtvelden te helpen.
Wellicht is dat toch een elegantere oplossing dan wat mijn tante Marie nu overkomt, eenzaam en vergeten in een bed op een drukke afdeling van een gerenommeerd ziekenhuis in ons eigen beschaafde land.

Frederiek Morees is directeur van een zorginstelling ergens in Nederland. Zij schrijft over zaken waarmee zij in de dagelijkse praktijk te maken heeft. Morees heet in werkelijkheid anders.

Lees ook ‘De cirkel weer rond’. 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels