nieuws

Jaskers aantekeningen: Ik ben blij met Jeugdzorg

Mens & Gedrag

Tijdens het stofzuigen zie ik onder het oude, kleine kapperstafeltje van mijn opa een dot stof liggen. Ik denk dat het stof is, maar de stofzuiger krijgt het niet weg. Ik buig door m’n knieën voor een nadere inspectie van de houten vloer en zie dat het krassen zijn. Gedaan met pen, dus definitief.

Jaskers aantekeningen: Ik ben blij met Jeugdzorg

Ik vervolg m’n tocht met de stofzuiger en kom, terwijl ik een groot kussen op de grond optil, een grote verzameling stukjes van een Bumba-puzzel tegen. Een BMW-loopauto staat zo asociaal geparkeerd in de woonkamer dat ik met m’n stofzuiger een alternatieve route moet volgen. Ik moet lachen als ik goed naar die loopauto kijk. Aan de zijkant staat groot Fleets le t. De ene e en ene c heeft hij eraf gekrapt. Gezien zijn leeftijd kan dat onmogelijk aan z’n gevoel voor humor liggen of ik zie niet dat ik met een briljante geest te maken heb.

Verliefd

Hij is Boston, het jongetje dat sinds twee maanden bij mij en mijn vrouw woont. Twee jaar is-ie. En ik ben verliefd op hem, terwijl ik nooit kinderen wilde hebben. Ik vind het ook geniaal hoe hij het woord appelsap uitspreekt, op z’n Utrechts, terwijl Boston een rasechte Noord-Hollander is. Ik laat ’m dan ook vaak dat woordje zeggen. Effe lachen.

Hoe lang Boston blijft, dat hangt af van zijn ouders. Als zij in staat zijn om hem op te voeden, dan gaat hij weer terug. Dat kan drie maanden duren, zes jaar, twaalf jaar. We weten het niet, bepalen het ook niet. Dat doet Jeugdzorg. Het is een zeer complexe situatie waar Boston uit gehaald is. Dat is wat ik erover kan en wil zeggen.

Heftig

Mijn vrouw en ik zijn 2015 begonnen als pleegouders en dat is heftig. Op dit moment bepaalt het ons leven. We leveren Boston af bij Jeugdzorg voor de bezoekregeling met zijn ouders. De ene week is dat één keer, de andere twee keer. Zijn ouders zijn namelijk niet meer bij elkaar. Dan zijn er nog de intensieve gesprekken met Spirit, de organisatie die pleegouders toetst, beoordeelt en begeleidt, want wie pleegouder wil worden, moet met de billen bloot. Terecht ook, vind ik. Het mag niet nog een keer misgaan.

Heeft dit bovenstaande met gastvrijheid te maken? Ja, in zekere zin wel. We kunnen Boston de rust, regelmaat en reinheid bieden die hij nodig heeft en Jeugdzorg heeft dat mogelijk gemaakt. Gelukkig. Boston kan dan op een heel schattige manier het woord appelsap zeggen, maar hij kan niet kenbaar maken dat het thuis niet veilig is of dat zijn ouders nalatig zijn in de zorg om hem.

Prutsers

Ja, ik ben blij met Jeugdzorg, kan ik nu zeggen, nu ik ermee te maken heb en me erin heb verdiept. En ja, ik ken ook de berichten uit de media waarin Jeugdzorg niet zo fraai uit de verf kwam en toen dacht ook ik: wat een prutsers, daar kun je beter niet mee te maken krijgen. Maar door de kennis en ervaring die ik nu heb, is mijn beeld genuanceerder geworden. Ik zie nu hoe gecompliceerd het is om de juiste beslissingen te nemen. Dat het om mensenwerk gaat en dat het met de juiste intenties gebeurt.

Dat geldt ook voor gastvrijheid binnen de zorg. Daar wordt veel over geroepen, tijdens congressen en seminars. ‘U moet het zo doen en zo’. Vaak door mensen in mooie, strakgesneden pakken. Als ik dat dan zie en hoor vraag ik me af: heeft u weleens een weekje meegelopen in een zorginstelling of ziekenhuis?

Jasker Kamp is hoofdredacteur van Gastvrije Zorg
jaskerkamp@vakmedianet.nl

Lees ook de column van Niek!

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels