nieuws

Blog: Gemaakte glimlach

Mens & Gedrag

“Moet een arts aardig zijn of goed?”, is een vraag waarmee ik vaak een training begin. Zoals het een goed Nederlander betaamt, krijg ik dan uiteindelijk het antwoord van de zaal: “Beide!”

Blog: Gemaakte glimlach

Wij hebben een belachelijk goede gezondheidszorg in Nederland, toch? Wij hebben namelijk ongelooflijk veel training en advies gekregen in hoe wij beter kunnen behandelen. Meer specialisme, beter onderzoek, betere rapportages, een goed EPD en ga zo maar verder.
“Hoeveel training heeft u dan de afgelopen jaren gehad in aardig zijn?”, is mijn vervolgvraag aan de zaal.
In negen van de tien keren stilte in de zaal en dat snap ik niet.

Puck & Josefien

Twee maanden geleden liggen Kim en ik in het ziekenhuis te wachten tot onze mooie dochters Puck & Josefien geboren worden. Wij hebben werkelijk de beste zorg gekregen die er maar mogelijk is. Veel kunde, veel kennis, de juiste beslissingen, de juiste ingreep. Heel erg goed allemaal.

Maar als ik door de gangen rolde, was er niemand die mij begroette. Als ik mijn voeding en vocht kreeg, was er niemand die even vroeg hoe het met ons ging. Als ik in het restaurant ging lunchen werd ik nou niet bepaald verrast door superdienstverleners. Als ik de auto ging parkeren, was er nergens een bordje met welkom. Wel dertig bordjes met wat je niet mag: ik mag niet roken, niet bellen, niet parkeren en niet te luid praten. Ik denk dat mijn punt zo wel duidelijk is.

Gastvrije gedrag

Was het dan slecht? Nee. Sterker nog: het gastvrije gedrag van sommige medewerkers op de verpleegafdeling verraste mij oprecht. Er waren mensen die ons ontzorgden toen wij het heel hard nodig hadden. Er waren verpleegkundigen die langer bleven werken om ons te helpen, gewoon even kwamen buurten om te kijken hoe het ging. Er waren artsen die zo aanvoelend met ons gepraat hebben. Zij betoverden mij.

Maar gastvrij ben je met z’n allen of niet? Ik vind het zó jammer. Want ik heb echt een prima tijd gehad. De tijd van prima is echter voorbij. Het wordt tijd dat ik betoverd als ambassadeur over u ga praten.

Verschuilen

Tijdens de trainingen begint mij steeds meer iets op te vallen. Zorgmedewerkers verschuilen aardigheid achter hun professionalisme. Ik ga toch geen emotie tonen als er een patiënt bij is! Ga toch weg! Dat Amerikaanse ‘How are you’ hoeven wij echt niet! Het moet wel oprecht zijn!
Nonsens. Ik heb tien keer liever een gemaakte glimlach dan een chagrijnige kop aan mijn bed.
Er is nog een wereld te winnen, begin ik te begrijpen.

Niek van den Adel werkt als gastvrijheidstrainer, spreker en inspirator bij TrainMark in Alkmaar. Daarnaast schrijft hij regelmatig blogs op Niekvandenadel.nl. In 2010 ging Niek onderuit met zijn motor en belandde hij in een rolstoel. Sinds vorig jaar werkt hij weer fulltime. Voor zijn trainingen en inspiratiesessies maakt hij vaak gebruik van zijn eigen ervaringen gedurende zijn revalidatieproces.
Reageren op de aantekeningen van Niek? n.vandenadel@trainmark.nl

Lees ook: Puck & Josefien

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels